Artigos en galego
Typography
  • Smaller Small Medium Big Bigger
  • Default Helvetica Segoe Georgia Times

A Corrente Marxista Internacional no Estado español rexeita a implicación española na guerra de Ucraína. Rexeitamos en particular o envío de armas ao goberno ucraíno e demais medidas anunciadas polo presidente do goberno, Pedro Sánchez, no Congreso dos Deputados o pasado 2 de marzo, co apoio entusiasta da dereita e da ultradereita, así como da esquerda paga do réxime.

Imaxe: concentración contra a guerra en Barcelona, ​​2 de marzo. Fotomovimiento

Segundo fontes do Ministerio de Defensa español enviaranse decenas de toneladas de armamento e munición, consistente en 1.370 lanzagranadas antitanque, 700.000 cartuchos e varios miles de metralladoras. As mesmas fontes non descartan envíos de material de guerra adicionais. Isto súmase ás actuais forzas españolas despregadas na zona, consistentes en 800 efectivos, entre soldados e oficiais, catro avións de combate, tres buques de guerra no mar Negro, e 80 blindados en Letonia.

Este envío de armamento, ademais do que están a realizar directamente o resto de países europeos, súmase ao envío da propia Unión Europea como institución, a través do chamado “Fondo Europeo de Apoio á Paz” –un eufemismo orwelliano moi apropiado– que implicará por si só un gasto de 500 millóns de euros.

Deixando claro o noso rexeitamento á invasión militar rusa de Ucraína, que está a ter consecuencias nefastas para os traballadores ucraínos e rusos, negámonos a conceder ningunha credencial democrática nin progresista ao reaccionario réxime semidictatorial ucraíno, un réxime que oprime á poboación rusoparlante ucraína, que ha glorificado aos colaboracionistas ucraínos coa Alemaña nazi, que deu cabida a grupos paramilitares fascistas no aparello do Estado e que se converteu nunha axencia do imperialismo occidental. Devandito goberno foi empuxado a este conflito polos intereses imperialistas de EEUU, na súa pugna con Rusia pola expansión da OTAN aos antigos países estalinistas do Leste de Europa, e tras os que tamén arrastrou á Unión Europea capitalista.

Toda esta axuda armamentística non cambiará substancialmente a correlación de forzas militares sobre o terreo, abrumadoramente a favor de Rusia, simplemente servirá para prolongar un conflito sanguento que se traducirá nunha maior destrución e na perda innecesaria de miles de vidas máis nesta guerra reaccionaria.

A clase obreira pagará esta guerra

Pero a clase obreira ucraína e rusa non serán as únicas vítimas deste escenario. Pola contra, toda a clase obreira española e europea pagará un duro prezo con esta guerra, económico, social e en dereitos democráticos.

Os traballadores custearán do seu peto, a través do diñeiro público, a destrución e a morte ás que nos levaron as rivalidades interimperialistas de EEUU e Rusia. Un diñeiro que debería ser destinado ao gasto social, á sanidade, a educación, a mellorar as nosas infraestruturas. Este conflito xa disparou os prezos do gas e do petróleo aos maiores niveis en décadas, e está a agravar a crise das cadeas de subministración, coas súas consecuencias en subidas adicionais dos prezos e paralización de sectores da economía. As sancións económicas entre un bloque e outro empeorarán a situación. Como afirmou Lenin no seu día, a guerra é terrible en termos de custos, destrución, refuxiados e perdas de vida, pero tamén é terriblemente beneficiosa para as empresas armamentísticas, petroleiras, eléctricas e de consumo básico que están a encher as súas arcas coas consecuencias deste conflito e a alza dos prezos, á conta da degradación das condicións de vida das familias obreiras.

Estamos a ver como, coa escusa do “inimigo ruso”, están a cernarse os dereitos democráticos en España e toda Europa. Nunha violación flagrante da liberdade de información e de prensa, prohibiuse a emisión en Europa das canles de TV rusos Russia Today ( RT) e Sputnik. Na República Checa, país da “democrática” Unión Europea, a Fiscalía ameaza con 3 anos de cárcere a quen se pronuncie publicamente a favor de Rusia nesta guerra. A Universidade milanesa da Bicocca, en Italia, prohibiu unha conferencia do director teatral Paolo Nori sobre a obra literaria do escritor ruso Dostoievski, un autor do século XIX! Só o clamor das protestas fixo retroceder ao reitorado desta universidade. En España, a Filmoteca de Andalucía cancelou a proxección da película de ciencia-ficción soviética de 1972, Solaris, do director Andréi Tarkovski aducindo “prudencia pola delicada situación mundial”. O pasado venres 25 de febreiro na concentración de protesta contra a guerra en Sevilla, a policía nacional sacou da manifestación e identificou a unha vintena de persoas por levar bandeiras comunistas e unha pancarta que contiña o lema “Non á OTAN”.

Vemos así como o militarismo e o ataque aos dereitos democráticos son a mesma resposta de ambos os bandos en conflito.

Ante a escalada de guerra e de barbarie por sucios intereses imperialistas opoñemos a loita revolucionaria de clases en Ucraína, Rusia e Europa contra a opresión imperialista, a opresión nacional e a opresión capitalista.

Bancarrota da esquerda parlamentaria…

A posición da dereita e da ultradereita foi a que cabía esperar, aliñada cos intereses imperialistas occidentais. PP, Cidadáns e Vox atenden a voz dos seus amos en Whashington e Bruxelas, e os últimos danse a man cos seus colegas fascistas e nazis en Ucraína.

A esquerda domesticada do réxime xogou o papel máis pernicioso nisto, ao utilizar a súa posición para confundir á clase traballadora e colocarse como o vagón de cola dos intereses do imperialismo occidental.

Todo o aparello do PSOE, a viga mestra que sostén na actual conxuntura todo o edificio do Réxime do 78, desde a monarquía podrecida aos privilexios da Iglesia, ata os principais intereses da oligarquía de grandes empresarios e banqueiros, posicionouse incondicionalmente cos seus amos. É particularmente vergoñoso que Sánchez cedese á presión da dereita, como el mesmo recoñeceu, para aceptar o envío directo de armas para Ucraína. Isto non nos estraña, a política exterior é unha continuación da política interior. Os mesmos que son sensibles ás presións da patronal para traizoar a súa promesa aos traballadores e manter case intacta a reforma laboral do PP, deben ser sensibles ás presións imperialistas no exterior.

Un papel particularmente escandaloso xogouno a ministra de traballo, Yolanda Díaz, máxima dirixente de Unidas Podemos, que apoiou servilmente a decisión de Sánchez. Isto desacredítaa completamente como aspirante a liderar unha alternativa á esquerda do PSOE, do que cada vez se distingue menos. O mesmo papel servil tívoo En Comú Podem, a pata catalá de Unidas Podemos, quen a través do seu portavoz Jaume Asens mostrou igualmente o seu apoio ao envío de armamento.

Alberto Garzón, dirixente de Esquerda Unida, como é usual, deu a calada por resposta, escondéndose nos momentos decisivos.

Un papel igualmente lamentable xogáronos Máis País e os seus aliados de Compromís no País Valenciano. Baldoví, o portavoz parlamentario deste último, declarou no Congreso que tiña “moitísimas dúbidas”, pero que “o berro de 'Non á guerra' "non disuadirá ao monstro e non axudará a Ucraína", dando así un apoio tácito vergonzante ao envío de armas a Ucraína. Íñigo Errejón tivo igualmente unha actitude pusilánime. Insinuou un rexeitamento, advertindo do perigo de “non acabar nunha guerra maior" e de caer en “as espirais militaristas”, pero sen atreverse a condear explicitamente o envío de armas.

Só salvaron parcialmente a honra da esquerda os representantes de Podemos, ERC, CUP, EH Bildu, e BNG, quen rexeitou abertamente o envío de armas, sendo Rufíán de ERC o máis enfático co seu rexeitamento á OTAN, como tamén fixeron EH Bildu e a CUP. En calquera caso, tampouco ofreceron ningunha alternativa, salvo queixas morais e apelacións ás “vías diplomáticas”, a “cooperación” e o “diálogo”. ERC e Podemos condenaron a invasión rusa pero evitaron sinalar a responsabilidade de EEUU e a OTAN no conflito, mentres apoian as sancións económicas contra Rusia, e manteñen silencio #ante a prohibición das canles rusas de RT e Sputnik en toda Europa. A mesma posición moralista de apelación ás “vías diplomáticas” ha tomado a organización Anticapitalistas, a través do seu portavoz no Parlamento Europeo, Miguel Urbán. Toda esta xente non pode ver máis aló da actual xeopolítica imperialista, cando foi o fracaso e a imposibilidade de chegar a un acordo “a través de vías diplomáticas” o que conduciu á guerra, que é a maneira normal con que se arranxan os asuntos importantes baixo o capitalismo cando os ladróns non se poñen de acordo na repartición do botín.

Ningún dos campos ten interese en resolver en conflito “por vías diplomáticas” senón en impoñer o seu criterio sobre a base de mísiles, destrución e morte para expandir as súas zonas de influencia no leste de Europa.

… e do xornalismo “ progre”

Un papel particularmente bochornoso debemos atribuír aos xornalistas e tertulianos “de esquerda” Antonio Maestre e Daniel Bernabé, dúas “ obreristas” de salón que durante todo o ano permítense aparecer moi á esquerda –non en balde, o público esquerdista provelles dun mercado moi lucrativo para a venda dos seus libros, artigos de opinión e faladoiros audiovisuais– pero que nos asuntos decisivos para a burguesía, aqueles en os que se ventilan as súas carreiras, prestixio e ingresos se se saen do testo, alíñanse sen rechistar co inimigo de clase. Tal foi o caso no pasado en relación co conflito catalán, foi tamén no seu apoio á reforma laboral do goberno –a pesar da resistencia inicial de Maestre – e foino agora apoiando o envío de armas a Ucraína posicionándose nos feitos no campo do imperialismo de EEUU e a OTAN. Non por casualidade, Maestre e Bernabé son os defensores máis adictos de Yolanda Díaz, e o primeiro pediu publicamente a disolución de Podemos.

Por unha alternativa socialista e revolucionaria

Só unha saída socialista e fraternal entre os traballadores de Ucraína e de Rusia pode conducir a unha resolución xusta e duradeira ao conflito. A clase obreira rusa debe axustar contas co sátrapa do Kremlin e a corrupta clase capitalista rusa. Aos traballadores de Europa cábenos a responsabilidade de loitar contra o noso inimigo en casa, as nosas burguesías locais e o imperialismo occidental. A clase obreira ucraína debe levantarse contra o seu goberno, crear os seus propios organismos de poder obreiro, derrubar as institucións corruptas, depoñer aos oficiais reaccionarios, tomar o control das armas e das grandes empresas e facerse dona do país, desmantelar os grupos paramilitares nazis e adoptar unha posición internacionalista, o que inclúe garantir plenos dereitos democráticos e lingüísticos para a poboación rusoparlante de Ucraína e do Donbás. Só así estará en condicións de converter a guerra de resistencia nunha guerra revolucionaria contra o imperialismo ruso, confraternizando cos soldados rusos enviados á fronte e facendo un chamamento á clase obreira rusa para que se levante tamén contra as súas opresores alén da fronteira. Nesas condicións, a ofensiva rusa colapsaría rapidamente e ambos os campos imperialistas serían derrotados.

Pouco nos importa que os cínicos e desmoralizados repróchennos que a nosa alternativa é pouco “práctica” ou “ irrealizable”. As súas propostas “prácticas” concrétanse en guerra, morte e destrución ou en utópicas “vías diplomáticas”.

O capitalismo demostrou unha e outra vez a súa bancarrota. A súa continuidade significa crise económica e ambiental, pandemias incontrolables, guerras e sufrimento infinito para centos de millóns en todo o mundo.

Que preto dun 40% da poboación española, como mostraron as enquisas, abrumadoramente familias obreiras e novas, móstrense xa hoxe en contra da implicación española nesta guerra, pese ao monopolio político e mediático enxordecedor ao seu favor e a histeria informativa, é un principio enormemente esperanzador para a posta en pé dun movemento de millóns contra a guerra imperialista e por unha paz xusta e duradeira, sen opresións nin intereses capitalistas polo medio, que obrigue ao goberno de Sánchez a dar marcha atrás nos seus plans e que sexa unha inspiración para a súa extensión por toda Europa e máis aló.

Non á implicación española neste conflito!

Non á guerra!

Non ao imperialismo!

Non á OTAN!

Por unha alternativa socialista e revolucionaria en Ucraína, Rusia e toda Europa!

 

Podes enviarnos os teus comentarios e opinións sobre leste ou outro artigo a: Esta dirección de correo electrónico está siendo protegida contra los robots de spam. Necesita tener JavaScript habilitado para poder verlo.

Para coñecer máis de “Loita de Clases”, entra a esta ligazón

Se podes facer unha doazón para axudarnos a manter a nosa actividade pulsa aquí

Puedes enviarnos tus comentarios y opiniones sobre este u otro artículo a: contacto@luchadeclases.org

Para conocer más de “Lucha de Clases”, entra a este enlace

Si puedes hacer una donación para ayudarnos a mantener nuestra actividad pulsa aquí